"Τιμωρήθηκαν για την αλαζονεία της εξουσίας και την ανεδαφικότητα των πολιτικών τους"

Στη χώρα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα για ακόμα μία φορά καταγράφεται ένα ιδιαίτερο και με μία πρώτη ματιά, ανεξήγητο πολιτικό φαινόμενο.

Όλοι όσοι ευθύνονται για την τραγική εικόνα που παρουσίαζε η χώρα μέχρι και τις αρχές του 2004 εμφανίζονται αίφνης ως επικριτές κάθε προσπάθειας για την ανόρθωση της Ελλάδας.

Όσο αποδεικνύεται ότι η επανίδρυση του Κράτους δεν ήταν ένα προεκλογικό λογοπαίγνιο, ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά μετουσιώνεται καθημερινά σε πράξη με σταθερά βήματα από τη σημερινή Κυβέρνηση, τόσο αυτοί που βλέπουν τα δικά τους μικρoσυμφέρovτα, αλλά και αυτά των δικών τους ανθρώπων να πλήττονται, αντιδρούν.

Η αντίδραση αυτή εμπεριέχει από τα θεμέλια της μία τρομερή αντίφαση. Αυτοί οι οποίοι τιμωρήθηκαν για την αλαζονεία με την οποία διαχειρίζονταν την εξουσία, για την προχειρότητα και την ανεδαφικότητα της πολιτικής τους, για το εφήμερο και ψεύτικο που έδιναν στον Ελληνικό Λαό, έρχονται σήμερα και χωρίς τύψεις, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής κοιτούν τον Έλληνα - ή κάνουν πως τον κοιτούν - και λένε ξανά ψέματα. Σαν να ελπίζουν ότι ένα περίεργο σφουγγάρι λήθης έχει περάσει από τη μνήμη όλων μας και ξεχάσαμε το τί πραγματικά συνέβαινε στην Πατρίδα μας πριν από δύο χρόνια.

Θέλουν για ακόμα μία φορά, σήμερα ,όχι με τη δημιουργική λογιστική αλλά με την ισοπεδωτική και άκριτη αντιπολίτευση, να δημιουργήσουν τη ψευδαίσθηση ότι ενδιαφέρονται για τον Λαό, ενδιαφέρονται ξαφνικά για τους αγρότες, για τους χαμηλοσυνταξιούχους, για τους πολύτεκνους. Ότι δήθεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα κάθε κοινωνικής ή επαγγελματικής ομάδας. Μα αν νοιάζονται πραγματικά και διαφωνούν με όλα όσα γίνονται σήμερα, τόσα χρόνια γιατί δεν έκαναν κάτι; Γιατί δεν εφάρμοζαν αυτές τις πολιτικές που θα βοηθούσαν όσους είχαν ανάγκη;

Όλες αυτές οι ανεδαφικές συγκρίσεις στις οποίες τα στελέχη της αντιπολίτευσης επιδίδονται εσχάτως, με οδηγούν με έκπληξη στη διαπίστωση ότι και οι ίδιοι έχουν ξεχάσει ποιοι κυβερνούσαν μόλις δύο χρόνια πριν. Μιλούν όλοι σαν να μην ήταν οι ίδιοι υπουργοί και στελέχη πρώτης γραμμής που σχεδίαζαν και εφάρμοζαν την πολιτική τους. Ο ίδιος μάλιστα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, προσφάτως «ανακαλύψας» την ελληνική περιφέρεια, συμπεριφέρεται σαν να ήταν μέλος σε άλλη Κυβέρνηση και όχι στέλεχος πρώτης γραμμής της προηγούμενης.

Αν εξαιρέσουμε μάλιστα και μία ή δύο αλλαγές προσώπων, όλοι οι υπόλοιποι, που συγκροτούν και σήμερα το ΠΑΣΟΚ και τα καθοδηγητικά όργανα αυτού, είναι οι ίδιοι οι οποίοι ευθύνονται στο ακέραιο για την εφαρμοσθείσα μέχρι και το 2004 πολιτική.

Η απάντηση στο ερώτημα πώς γίνεται, πώς τολμούν οι ίδιοι άνθρωποι να εμφανίζονται τόσο επιλήσμονες ή τόσο θρασείς σήμερα, ανήκει μόνο στον Ελληνικό Λαό. Και αυτός γνωρίζει και θα απαντήσει